ADHD

Nadpobudliwość psychoruchowa - ADHD

 

Definicja pojęcia

ADHD to  zespół nadpobudliwości  psychoruchowej z zaburzeniami koncentracji uwagi. Jest określeniem, stosowanym wobec dzieci i dorosłych, mających trudności poznawcze i zaburzenia zachowania w aspektach życia codziennego. Zespół nadpobudliwości psychoruchowej charakteryzuje się odmienną pracą mózgu, która uniemożliwia dziecku kontrolowanie swoich zachowań  w sferze uwagi, ruchów i emocji. O zespole nadpobudliwości psychoruchowej mówimy wtedy, jeżeli początek zaburzenia występuje nie później niż w wieku siedmiu lat, a jego objawy utrzymują się przez co najmniej 6 miesięcy. Istnieją trzy grupy objawów przejawiające się przede wszystkim jako:

·         zaburzenia koncentracji uwagi,

·         nadmierna impulsywność,

·         nadruchliwość.

Są to cechy stałe i występują z większym lub mniejszym nasileniem

Zaburzenia koncentracji uwagi charakteryzują się krótkim czasem skupienia.  Dzieci nie potrafią utrzymać uwagi na dwóch czynnościach jednocześnie, gorzej radzą sobie w klasie, osiągają słabsze postępy i mają gorsze kontakty  z nauczycielami. Mają problem                 z wykonaniem złożonego polecenia, gubią różne rzeczy, zapominają o obowiązkach w domu  i w szkole. Charakteryzują się  nadmiernym  roztargnieniem w czasie nauki i podczas odrabiania lekcji oraz  przechodzenie od jednej czynności do drugiej bez ukończenia poprzedniej. Dzieci z zaburzeniami uwagi przejawiają niedojrzałość emocjonalną, charakteryzującą się labilnością nastrojów.

Problemy z nadmierną impulsywnością i kontrolą zachowań oznaczają wykonywanie  przez dziecko czynności bez przewidywania, jakie mogą być ich następstwa. Dzieci działają pod wpływem impulsu, którego nie są w stanie kontrolować. Najczęściej wiedzą, co powinny zrobić w danej sytuacji, znają reguły, ale mają kłopoty z ich zastosowaniem. Dlatego, też  często  wtrącają  się do rozmowy, nieumyślnie niszczą rzeczy, mają kłopoty z wykonaniem długoterminowych prac.

Nadruchliwość jest to nadmierna aktywność ruchowa dziecka. Dzieci  mają dużą potrzebę ruchu, nie potrafią przez dłuższą chwilę pozostać w miejscu. U dzieci starszych występuje poczucie wewnętrznego niepokoju, obgryzają długopis, wiercą się lub kręcą na krześle. Nie potrafią   z docierających do nich bodźców wybrać najważniejszego.

Pełną diagnozę dziecka z nadpobudliwością psychoruchową stawia lekarz specjalista lub psycholog z poradni psychologiczno – pedagogicznej.

 

Wskazówki dla rodziców

 

Reakcja na niewłaściwe zachowanie dziecka powinna być:

 

§     szybka – natychmiast po „przewinieniu”;

§     skuteczna – doprowadzona do końca;

§     sprawiedliwa – konsekwencja odpowiednia do przewinienia;

§     słuszna – związana z rzeczywistym przewinieniem dziecka;

§     słowna – kary cielesne to nie metoda wychowawcza;

§     stanowcza – rodzice decydują o zasadach w domu.

Zamiast karania:

§     powiedz jak dziecko powinno się zachować, zanim zdąży zrobić coś nie tak;

§     oceniaj zachowanie swojego  dziecka, a nie dziecko;

§     nie słuchaj protestów, krzyków, niegrzecznych słów;

§     spokojnie powtórz polecenie kilka razy, odeślij do bezpiecznego, cichego 

               miejsca na kilka minut, aż przestanie złościć się;

§  wypowiadaj tylko jedno polecenie w sposób konkretny, rzeczowy, a nie w

               formie próśb.

 

 

Pomoc w  odrabianiu lekcji:

§     do odrabiania lekcji wybierz cichy, spokojny kąt, z dobrym

               oświetleniem;

§     wyznacz stały czas na naukę, sprawdź, czy ma potrzebne przybory i materiały;

§          zapytaj dziecko, co jest zadane, czy wie, co ma zrobić, czy

               potrzebuje specjalnych materiałów;

§          przejrzyj zadanie domowe, ale go nie rób;

§          nawiąż kontakt z nauczycielem i ustal, jakie są wymagania i zasady dotyczące prac domowych;

§          sprawdź jak najkorzystniej uczy się Twoje dziecko – łatwiej zapamiętuje słysząc, czy widząc informacje;

        chwal dziecko za dobrze wykonaną pracę